RODZAJE DREWNA STOSOWANEGO W MEBLARSTWIE

  • Drewno iglaste to miękki i tani materiał, łatwy w obróbce stosowny do wykonania lekkich mebli.
  • Drewno liściaste jest materiałem twardym trudniejszym w obróbce. Jest ciężkie i bardzo wytrzymałe, a dodatkowo ma o wiele bardziej ciekawą budowę słoi od drewna iglastego przez co jest wykorzystywane jako materiał dekoracyjny.
Wygląd Gatunek drewna Cechy techniczne
Drewno dębowe Dąb – to długowieczne drzewo uznawane jest za symbol ogromnej siły. W Polsce żyje zaledwie 6 spośród 200 jego gatunków, a w meblarstwie wykorzystuje się tylko 3: dąb szypułkowy, dąb bezszypułkowy oraz dąb czerwony. Charakteryzuje się on bardzo dużą trwałością i wysokimi walorami estetycznymi. Może mieć barwę od żółtobrązowej do brązowej, a jego struktura jest porowata. Należy do gatunków średnio twardych o bardzo wysokiej trwałości. Wyroby z litego drewna dębowego z biegiem czasu w naturalny sposób ciemnieją.
  • twardość: drewno średnio twarde, 67 MPa, 3,7 BHN;
  • gęstość: drewno ciężkie, 690 – 960 kg/m3;
  • trwałość: bardzo wysoka;
Drewno bukowe Buk – chociaż ma stosunkowo wysokie wymagania klimatyczno-glebowe, należy do najczęściej występujących gatunków drzew, jakie spotkać można w naszym kraju. Bukowe drewno jest łatwe w obróbce. Ma żółtobrązowy kolor z cętkowanym wzorem usłojenia, a pod wpływem pary wodnej staje się delikatnie różowe. Jest to drewno twarde i o wysokiej trwałości. Drewno bukowe dużo szybciej i mocniej reaguje na zmiany wilgotności w powietrzu niż drewno dębowe.
  • twardość: drewno bardzo twarde, 78 MPa, 3,8 BHN
  • gęstość: drewno ciężkie, 720 – 900 kg/m3
  • trwałość: wysoka
Drewno orzecha amerykańskiego Orzech amerykański – jak sama nazwa wskazuje, pochodzi z Ameryki Północnej, zaś do Europy został sprowadzony w XVII wieku. Jego drewno jest łatwe w obróbce, ma szary kolor, a jego największą zaletą jest ciekawy układ usłojenia. Zaliczany jest do gatunków drewna twardego.
  • twardość: drewno twarde, 48 MPa, 3,4 BHN
  • gęstość: drewno średnio ciężkie, 640 – 700 kg/m3
  • trwałość: bardzo wysoka

SPOSOBY ŁĄCZENIA DREWNA MEBLOWEGO

Do produkcji mebli drewnianych wykorzystujemy elementy wykonane z jednego kawałka litego zaś elementy o większej powierzchni (blaty) z drewnianej płyty meblowej. Podstawową formą płyty meblowej z litego drewna jest klejonka. Klejonki są wyrobem całkowicie naturalnym o wysokich walorach użytkowych i estetycznych.

Powszechnie stosuje się dwie metody łącznia litego drewna.

Łączenie za pomocą mikrowczepów na długość i szerokość. Podczas procesu łączenia usuwane są z drewna sęki, pęknięcia, miejsca o innym zabarwieniu oraz inne wady anatomiczne drewna. Pozwala to uzyskać materiał o jednorodnym kolorze i strukturze połączonych pasków drewna (klepek)

Drugą metoda polega na łączeniu kawałki drewna tylko na szerokości, dzięki czemu uzyskiwany jest materiał o bardziej naturalnym rysunku. W tej metodzie dopuszczalne są sęki, pęknięciami lub przebarwieniami. Wielkość tych naturalnych skaz zależy od klasy zastosowanego drewna. W meblach wykonanych z drewna klasy A dopuszczalne są tylko niewielkie sęki i niewielkie pęknięcia. W meblach z drewna „dzikiego” widoczne są wyraźne sęki i naturalne detale drewna. Płyty meblowe łączone tylko na szerokości nie posiada klepkowej struktury drewna łączonego na długość i szerokość w zamian rysunek mebli drewnianych wykonanych z takiej płyty jest urozmaicony szczegółami anatomicznej budowy drewna.